De firma Schiltkamp vertelt.

SCHILTKAMP - 75 JAAR OUDERWETS VAKMANSCHAP EN KWALITEITSSTOFFEN.

"Als wij ermee stoppen, komt hier echt geen nieuwe stoffeerderij".

De broers Lavien en Henk Schiltkamp zitten van jongs af tussen de meubel- en gordijnstoffen aan de Huidenstraat. Links van Pompadour is de werkplaats waar ze antieke meubelen restaureren, en rechts, op nummer 10, hangen de meest exclusieve stoffen keurig op rij. In de jaren zestig namen ze de stoffeerderij van hun vader over en bouwden die uit tot een zaak van naam. ‘Goed werk leveren en met de tijd meegroeien en veranderen, daar gaat het om.’

“Hoe we vorig jaar het 75-jarig jubileum vierden? Ach, je weet hoe dat gaat, je laat het voorbij gaan en gaat door met je werk. Maar we dachten er wel aan, want het was de verjaardag van onze vader. Precies op de dag dat deze in 1933 eenentwintig werd, opende hij de zaak, schuin tegenover zijn broer die aan de overkant een loodgietersbedrijf had. Destijds was de buurt een mengeling van buurtwinkels en ambachtelijke bedrijfjes als stoffeerderijen, drukkerijen, loodgieters en een papier- en matrassenfabriekje. We herinneren ons nog goed hoe de diensbodes van de grachten in hun witte schortjes bestellingen kwamen doen. En jarenlang waren er ook nog veel kantoren aan de grachten. In de pauzes trok het personeel dan door de straatjes en vaak keerden ze op zaterdag met hun partner terug om te kopen wat ze eerder die week zagen. Op die manier kwamen we door heel Amsterdam.
Ons hoogtepunt lag misschien wel in de jaren zeventig. Toen hadden we tot wel acht mensen in dienst, die om de haverklap werden weggekocht als de concurrent ze opwachtte en een paar gulden meer bood. Daarna braken de jaren tachtig aan en werd het heel anders en minder. De Huidenstraat kende zelfs een kraakpand en rellen. We hebben de ramen toen nog extra beschermd en een verzekering afgesloten. Maar we deden ook goede zaken met een bijzondere zebrastof. Die was niet aan te slepen, tot ook de warenhuizen het gingen verkopen. Wij waren een van de eersten die veel in dierenstoffen deden. De leveranciers noemden ons zelfs Artis. Ook art deco dessins gingen toen als zoete broodjes. Of zo’n vaalrode stof met goudstrepen. Die konden ze in Frankfurt aan de straatstenen niet kwijt, maar wij hier in de grachtenpanden wel. Nu verkopen we nauwelijks nog losse stoffen en werken we vooral in opdracht.

Routine.
We hebben eigenlijk van alles gedaan, tot in Frankrijk en Spanje toe. Van theaters en kostuums tot beroemde panden en huizen van bekendheden. Maar we hebben niets bijgehouden, niet zoals die jonge ontwerpers die wel eens langskomen met zo’n flitsend portfolio. Alles wat wij hebben, is vierenveertig jaar routine!
We staan bekend om een uitgebreide collectie bijzondere stoffen. Niet veel vakgenoten hebben zoveel in huis, ook omdat je iedere staal moet kopen en bekende fabrikanten niet overal willen liggen. Eén keer per jaar reizen we naar Parijs en Frankfurt om inkopen te doen. En we zijn heel precies en herstellen alles op de oude manier. Nieuwe manieren zijn goed voor nieuwe meubelen, maar oude stoelen en banken vragen hun eigen aanpak. Het is tegenwoordig dan ook vaak duurder een stoel te stofferen dan een nieuwe te kopen.
Als ondernemer weet je dat de zaken altijd weer op en neer gaan, zoals ook nu weer. Goed werk blijven leveren en met de tijd mee groeien en mee veranderen, daar komt het vooral op aan. Nu is de buurt weer meer een woonbuurt geworden en winkelen de mensen veel doelgerichter. Ze komen voor merken en specialiteiten, of ze lopen rond en kijken. Dat is ook goed, want een kijker kan immers altijd terugkomen! Het is bovendien een goed ding dat we nu de 9 straatjes heten. Dat geeft herkenning, merken we als de mensen vragen waar we zitten. Het is hier echt een charmant wijkje geworden dat doet denken aan Saint Germain in Parijs.
Wat we waren gaan doen als we de stoffeerderij niet van vader hadden overgenomen? Tja, we waren in onze jonge jaren beiden in het buitenland en toen vader plotseling ziek werd, zijn we allebei naar huis gekomen en hebben eerst het werk en vervolgens de zaak overgenomen. Zo ging dat destijds, daar dacht je niet over na, dat deed je gewoon. Tegenwoordig is het heel anders. Onze kinderen hebben hun eigen carrière en zijn daarin succesvol. Nee, als wij ermee stoppen, komt hier heus geen nieuwe stoffeerderij. Wanneer dat zal zijn, weten we niet. We hebben er nog geen genoeg van. Hoewel… afgelopen december herstelden we een stijlkamer in oude glorie. Het was prachtig om te doen, maar als je op een steiger staat met al die meters zware stof over je schouder, merk je toch dat de jaren beginnen te tellen.”